W wieku dwóch lat dzieci bawią się, chodząc i biegając, dlatego ogromną frajdę sprawia im zabawa w berka, czy chowanego. Nie można tego jednak porównać do ich ulubionego zajęcia, jakim jest wyrzucanie z kosza zabawek i niszczenie stworzonych budowli z klocków. Małe dzieci bawią się pod opieką dorosłych, żeby nic im się nie stało. Z wiekiem młody człowiek sam chce decydować, gdzie, z kim i jak będzie spędzać wolny czas. Nie wszystkie miejsca są jednak bezpieczne do zabawy i wypoczynku. Najlepiej bawić się w miejscach do tego przeznaczonych. . Zabawa jest prawdopodobnie najważniejszą aktywnością małych dzieci. To ich „praca”, główne zajęcie i sposób nauki!Jak dzieci się uczą?Dzieci uczą się od siebie nawzajemKiedy dzieci bawią się z rodzeństwem i rówieśnikami, uczą się od siebie nawzajem. Kiedy pojawiają się pytania, wyzwania i konflikty, znajdują sposoby na ich Twoje dziecko bawi się w grupie dzieci w różnym wieku, ma okazję do nauki na dwa różne sposoby:Przez wpływ zachowania starszych dzieci.„Uczenie” młodszych lub mniej zaawansowanych uczą się poprzez czynyUczenie się jest aktywnym procesem. Im więcej praktycznego doświadczenia ma Twoje dziecko, tym bardziej dociekliwe i zdolne się i prace domowe: Dzieci są zafascynowane pracą wykonywaną przez dorosłych. Daj dziecku jego własną miseczkę ciasta na naleśniki do wymieszania i kup dla niego małą miotłę, aby mogło pomóc zamiatać podłogę!Zabawa na świeżym powietrzubieganie i wspinanie się—jest niezwykle ważne dla zdrowego rozwoju dziecka i daje mu szansę na badanie okazje do nauki, które umożliwiają dziecku realizowanie swoich pomysłów, to np.:Papier, ołówki, kredki, nożyczki, klej i taśma klejąca – do rysowania, pisania i konstruowaniaKartonowe pudła i inne przedmioty codziennego użytkuFarby i akwareleWoda, piasek, plastelina i modelina dla doświadczeń zmysłowychKlockiUbranka, kapelusze i ozdobyDzieci uczą się od dorosłychTwój dar bezwarunkowej miłości i wsparcia dla Twojego maleństwa jest niezbędny, aby dziecko mogło kwitnąć i rozwijać więź zapewnia poczucie bezpieczeństwa i pozytywną samoocenę, których Twoje dziecko potrzebuje, aby pokonywać wyzwania i uczyć się. Kiedy dasz mu wsparcie emocjonalne, możesz pomóc mu w pełni skorzystać na zabawie (a co za tym idzie – nauce), stosując się do następujących sugestii:Pomóż dziecku zostać dobrym obserwatoremDzieci uczą się, aktywnie badając świat się na spacer ze swoim 3-latkiem i przejdź obok placu budowy, podziel jego zainteresowanie tym, co się dzieje, zatrzymując się i mówiąc: „Hoho! Popatrz, jakie wielkie koła ma ta wywrotka”.Kształtuj pozytywne zachowaniaJednym z najbardziej wpływowych sposobów, na które Twoje dziecko się uczy, to podążanie za Twoim przykładem. Ten proces następuje naturalnie i niemal przykład gdy dziecko widzi, że często czytasz, też będzie chciało czytać oraz abyś Ty mu czytała. A czytanie jest jedną z najważniejszych rzeczy, które możesz robić ze swoim dzieckiem!Stosuj pozytywny językKażdy lepiej odpowiada na pozytywne niż negatywne słowa. Zamiast wydawać polecenia lub zakazy („Nie rzucaj tam piłki!”), zaproponuj, co może zrobić innego („To będzie lepsze miejsce, aby rzucić piłkę”).Zabawa jest pracą dzieciństwa. Tak Twoje dziecko uczy się świata i jak sobie w nim radzić. Kiedy wspierasz swoje dziecko w tym trudnym zadaniu, jego praca będzie przyjemniejsza. Strach u dziecka jest zjawiskiem zupełnie naturalnym, potwierdzającym, że maluch rozwija się prawidłowo. Niemal każdy niemowlak i kilkulatek odczuwa strach. Nie należy go zwalczać i zawsze trzeba go traktować poważnie, nawet jeśli czasami przyczyny dziecięcych lęków nas bawią… Zobacz film: "Jak twój maluszek rozwija się w brzuchu?" Lęk to uczucie, dzięki któremu ludzie jako gatunek przetrwali. Na skutek działania tego odczucia nasi przodkowie unikali np. groźnych zwierząt czy zjawisk pogodowych. Niektóre z pradawnych lęków, jak np. strach przed ciemnością czy dzikimi zwierzętami, zakodowały się w psychice człowieka do tego stopnia, że ten pierwotny odruch ujawnia się w pierwszych latach życia. Na różnych etapach rozwoju zmieniają się jednak rzeczy, które przerażają. spis treści 1. Strach przed ciemnością 2. Strach przed „dziwnymi” ludźmi 3. Urządzenia mechaniczne 4. Taśmy, szuflady, komórki 5. Najstraszniejsza jest krowa 6. Zjawiska atmosferyczne rozwiń W okresie do 6. miesiąca życia noworodek odczuwa strach odruchowy – boi się gwałtownych poruszeń, nagłych zmian pozycji ciała. Reaguje wtedy tzw. odruchem Moro: niemowlę rozrzuca ramiona, wypręża paluszki u rąk i nóg, a następnie zaciska palce w piąstki, szybko przygarnia kończyny do tułowia i zaczyna płakać. Jest to najzupełniej prawidłowa reakcja. Około 8-10 miesiąca życia pojawia się lęk przed obcymi. Równolegle wykształca się też lęk separacyjny – czyli obawa przed oddzieleniem od rodzica. Jest to z kolei dowód na to, że dziecko prawidłowo rozwija się ruchowo. Około pierwszego roku życia, jeśli jego rozwój intelektualny przebiega w sposób niezakłócony, zaczynają pojawiać się kolejne lęki - dużo bardziej złożone i zaskakujące. Nie powinniśmy ich nigdy lekceważyć. Przyjrzyjmy się, czego najczęściej boją się dzieci w wieku od 1 do 6 roku życia. 1. Strach przed ciemnością Blisko 80 procent dzieci odczuwa ten strach. Jego wyjaśnienie jest bardzo proste, ponieważ wywodzi się z pradawnych dziejów naszych przodków. Wówczas oddalanie się nocą od ogniska było bardzo niebezpieczne. Lęk przed ciemnością sprawiał więc, że maluchy instynktownie trzymały się nocą blisko źródła światła. Jeśli przyjrzycie się temu bliżej, zauważycie, że ten lęk pojawia się, gdy dziecko zaczyna się samodzielnie przemieszczać (czyli gdy teoretycznie mogłoby samo oddalić się od ogniska). 2. Strach przed „dziwnymi” ludźmi Dwu- i trzylatki bardzo często boją się zakonnic, księży, osób ubranych w duże jednolite stroje. Strach budzi więc także święty mikołaj, instalator gazu w uniformie roboczym czy lekarz w białym kitlu. Część dzieci obawia się także ludzi starych, których twarze są zniszczone, pomarszczone lub zdeformowane… Oczywiście, jeśli dziecko będzie miało stały kontakt z babcią czy dziadkiem, nie postrzega w ten sposób ich twarzy, jednak każdy nowy staruszek w otoczeniu zwykle przeraża. Co ciekawe, ponad połowa dzieci w wieku powyżej roku boi się również… fryzjera. Nie wiadomo dlaczego, ponieważ dzisiaj fryzjer nie chodzi już w fartuchu, wygląda jak każdy inny człowiek… Jest jednak coś w czynności, którą wykonuje, co może wywoływać przerażenie. 3. Urządzenia mechaniczne Maluchy boją się także niektórych urządzeń elektrycznych, które buczą, brzęczą i wydają inne tego typu odgłosy. Na pierwszej pozycji dziecięcych „straszaków” jest odkurzacz. Dalej – suszarka do włosów, mikser, młynek w ekspresie do kawy, sokowirówka, wyciąg nad kuchenką. 4. Taśmy, szuflady, komórki Na osobne traktowanie zasługuje w rankingu dziecięcych strachów… taśma klejąca. Odgłos związany z rozwijaniem jej, przyklejaniem i co najgorsze odklejaniem, przeraził już niejednego malucha. O tym, że dzieci mają bardzo bogatą wyobraźnię, świadczy też fakt, że grozę budzą w nich szuflady oraz małe pomieszczenia gospodarcze – tak zwane komórki. Dorośli sami są temu trochę winni, bo zwykle w szufladach i tych małych tajemniczych pokoikach ukrywają to, czego nie chcą z różnych powodów udostępnić dzieciom i tym samym budują wokół nich atmosferę tajemniczości. 5. Najstraszniejsza jest krowa Nie dinozaury, nie smoki, nie groźne psy – tylko właśnie krowy najczęściej budzą w dzieciach strach. Cóż – rzadko które współczesne dziecko wie, że to krowa daje mleko i ogólnie jest przyjaznym zwierzęciem. Jej masywna budowa i charakterystyczny odgłos przerażają - zwłaszcza dzieci "mieszczuchów". 6. Zjawiska atmosferyczne Maluchy przerażają także odgłosy burzy, ulewy, wichury, szum liści, szelest gałęzi, krzyk lecących w grupie ptaków. Poza wymienionymi rzeczami dzieci boja się indywidualnie różnych innych dziwnych - z ich punktu widzenia - zjawisk: wody lecącej z prysznica, piany w wannie, piasku na plaży, śniegu… Nie musicie, jako rodzice, tępić tego strachu. Jest on dowodem na normalny rozwój dziecka i powinien samoistnie ustąpić do szóstego roku życia. Jeśli jednak reakcja lękowa jest nieadekwatna do bodźca, zbyt silna, zbyt długotrwała, lęk pochłania całą uwagę dziecka i towarzyszą mu różne reakcje somatyczne, np. drżenie, pocenie się, bladość albo duszności, wówczas należy interweniować. Lęk przestaje mieć charakter rozwojowy. Destrukcyjnie wpływa na psychikę malucha i hamuje prawidłowe kształtowanie się osobowości. polecamy Małe dzieci, niekoniecznie chłopcy, często mają wielki pęd do zabawy w wojnę i agresywnych bajek. Czasem nie jest to nawet związane z tym, co dzieje dookoła. Rodzice spokojni, szkoła/przedszkole spokojne, o co tym dzieciakom chodzi? Przyjrzyjmy się, co się dzieje podczas zabawy w wojnę, co też dzieciaki widzą podczas oglądania agresywnych bajek. W przypadku wojny dzieci wcielają się nagle w osobę, która robi coś drugiemu człowiekowi, jakimś maszynom wojennym lub w przypadku Gwiezdnych Wojen może na przykład Darth Vaderowi. W agresywnej bajce jest trochę inaczej. Dziecko obserwuje bohatera, często zbliżonego do dzieci swoją sytuacją (w bajkach dla dzieci bohaterami często są dzieci, małe zwierzęta itp.), który w agresywny sposób walczy w dobrej sprawie. Tutaj uwaga, zabieram was na psychologiczną stronę mocy – co robią bohaterowie i dzieci w zabawie w wojnę? Wyrażają swoją złość, wkurzają się na kogoś i rozwiązują problem. Wchodzimy więc w emocję, która jest najczęściej tłumiona przez dorosłych. Wkurzeni rodzice nie dają po sobie znać, że zaraz im pęknie głowa, tylko mówią do dzieci "oczywiście Maciusiu, tak Maciusiu". Czasem nawet tak bardzo próbują ukryć swoje wkurzenie, że są jeszcze milsi niż normalnie, żeby tylko dziecko nie odczuło złości. Z kolei kiedy dzieci się złoszczą i nieświadome tego co mówią ogłaszają głośno: "nienawidzę go" lub w jakiś inny sposób okazują swoją złość, to zdarza się, że słyszą "nie wolno tak mówić" i "podajcie sobie ręce na zgodę". Czasem rodzic wkurzonemu dziecku każe iść do pokoju lub w inny sposób oczekuje, że maluch opanuje emocje. Tymczasem "w przyrodzie nic nie ginie" i zdecydowanie dotyczy to także złości. W agresywnych bajkach oraz podczas zabawy w wojnę bohaterowie dostają przyzwolenie na wyrażenie swojego wkurzenia – niestety w najgorszy z możliwych sposobów – przez agresję. Dziecko wreszcie widzi to, czego samo potrzebuje i niestety uczy się, jak rozwiązywać swój problem ze złością. Dzieci, które wchodzą z całym zapałem w takie zabawy lub całymi dniami czekają na ostrą sieczkę w bajce, mogą nosić w sobie dużo złości, która nie znalazła swojego ujścia. To sygnał dla rodzica, że warto przyjrzeć się dziecku, uważnie go posłuchać i dać mu powiedzieć, że mu się nie podoba, że nie mogło wyjść dzisiaj na dwór lub coś się wydarzyło w przedszkolu/szkole. Zwłaszcza, że jesteśmy teraz tuż przed rozpoczęciem roku szkolnego, a to okres, w którym emocji nie brakuje. O tym i innych sposobach wyrażania złości już niebawem! * * * O autorze: Jarek Żyliński Psycholog wychowawczy, opowiada rodzicom o rozwoju dzieci i mechanizmach związanych z wychowaniem. Używa do tego konsultacji, warsztatów oraz środków medialnych. W internecie: Facebook Tekst pierwotnie ukazał się na Psychoblogu autora na Facebooku Podziel się Aktualnie brak komentarzy. Bądź pierwszy, wyraź swoją opinię Miło jest popatrzeć, jak dzieci grzecznie bawią się ze sobą. Niestety, czasem zabawa przeradza się w bójkę, kończącą się płaczem, siniakami i zadrapaniami. Najgorzej jest, gdy się okazuje, że to nasze dziecko zaatakowało drugie. Choć może nas to przerażać, fakt, iż nasze dziecko bije inne dzieci, jest czymś całkiem normalnym. Wiele dzieci przechodzi tą fazę, a takie zachowanie wcale nie oznacza, że dziecko jest niewychowane lub ma zły charakter. Faza ta kiedyś się skończy, jednak można podjąć pewne kroki, aby to przyspieszyć. Zobacz film: "Jak twój maluszek rozwija się w brzuchu?" 1. Przyczyny agresji u dzieci i sposoby na agresywne dziecko Agresja u dzieci zazwyczaj wynika z braku możliwości wyrażenia swoich negatywnych emocji w inny sposób. Dzieci nie posiadają umiejętności werbalnych na tyle zaawansowanych, aby móc wyrazić swój gniew, frustrację lub pragnienie nawiązania więzi towarzyskiej. Ograniczenia te w połączeniu z chęcią manifestowania swojej niezależności oraz z brakiem umiejętności samokontroli popędów mogą doprowadzić do przejawów agresji u małych dzieci. Należy jednak pamiętać, iż chociaż tego typu zachowanie jest normalne, to nie należy na nie przymykać oka. Trzeba pokazać dziecku, że to co robi jest złe, a także wskazać na inne sposoby wyrażania negatywnych emocji. Agresja u dzieci powinna wywoływać u rodzica odpowiednie zachowanie. Nie można jej akceptować ani ignorować, gdyż w ten sposób dajemy dziecku przyzwolenie na złe zachowanie. Jeśli małe dziecko bije inne dzieci, próby przemówienia mu do rozsądku mogą się nie powieść. Małe dziecko nie rozumie wypowiedzi typu: „A co by było, gdyby on ciebie uderzył?”, gdyż nie posiada na tyle rozwiniętych zdolności kognitywnych, które umożliwiałyby mu postawienie się w czyjejś sytuacji. Zdolne jest jednak do logicznego myślenia i zrozumienia konsekwencji danego zachowania. Jeśli za złe zachowanie dziecko dostaje karę (jest wyłączone z zabawy z innymi dziećmi, nie dostaje słodyczy), to dostrzeże, iż bicie innych jest niewłaściwe i niekorzystne. Warto uświadomić sobie, że bicie innych nie musi być oznaką agresji. W przypadku młodszych dzieci przemoc może być sposobem na zaistnienie w grupie lub wyrażenie chęci wspólnej zabawy. 2. Jak ukoić negatywne emocje dziecka? Po niegrzecznym zachowaniu dziecka koniecznie trzeba z nim porozmawiać. Gdy już nieco ochłonie należy zapytać, co wywołało daną reakcję. Warto podkreślić, że złość jest czymś normalnym, ale bicie kogoś jest niewłaściwe. Można zachęcić dziecko, aby następnym razem powiedziało koledze „Jestem zły na ciebie” zamiast go bić. Dobrym rozwiązaniem jest również polecenie dziecku, aby w konfliktowych sytuacjach szukało pomocy osoby dorosłej. Ponadto należy zadbać o to, by dziecko wiedziało, jak wyrażać swoje emocje w sposób akceptowalny przez otoczenie. W tej kwestii nie należy jednak polegać na wychowawczyni w przedszkolu lub dziadkach - to rodzice są odpowiedzialni za dziecko i to oni powinni zatroszczyć się o kwestię zachowania swojego malucha. Niektóre dzieci mają bardzo dużo energii, która niewykorzystana może przełożyć się na agresywne zachowanie. Takim dzieciom warto dawać dużo czasu na swobodną zabawę, najlepiej w aktywnej formie na świeżym powietrzu. Aktywność fizyczna jest jednocześnie świetnym sposobem na danie ujścia negatywnym emocjom dziecka. Gdy dziecko bije inne dzieci rodzice często czują się zawstydzeni i nie wiedzą jak się zachować. Ważne jest aby konsekwentnie reagować na przejawy przemocy ze strony dziecka. Jeśli raz je ukarzemy za bicie innych dzieci, a innym razem w podobnej sytuacji zachowamy się pobłażliwie, dziecko niczego się nie nauczy. polecamy Podczas gdy małym dzieciom to raczej my staramy się organizować zabawę, dzieci w wieku przedszkolnym bawią się często same, bez udziału dorosłych. Pierwsze sześć lat życia każdego dziecka to czas zabawy, nie należy więc lekceważyć jej znaczenia. Spędzając czas na zabawie z dzieckiem, zachęcamy je do samodzielnego rozwiązywania problemów. Obserwując zabawę, dowiadujemy się, jaki jest tok jego rozumowania. Warto więc zainwestować trochę czasu w obserwację, jak nasz malec bawi się sam bądź też z innymi dziećmi. Czasem dobrze jest, gdy przyjaciel lub ktoś z rodziny przygląda się naszej zabawie z dzieckiem. Zwykle łatwiej jest wówczas odnaleźć elementy, które można zmienić lub poprawić. Jesienne zabawy z dziećmi Podczas zabawy z dziećmi - najczęściej, jak to możliwe, pozwalajmy dziecku całkowicie kierować zabawą. Niech wybierze, w co i jak długo się bawimy, w ramach wyznaczonego wcześniej konkretnego czasu. Starajmy się codziennie, choć przez chwilę, bawić z dzieckiem według jego zasad. Zasady dobrej zabawy z dziećmi w zależności od wieku malucha. Nie ma żelaznych reguł, według których powinna przebiegać zabawa w konkretnym okresie życia dziecka. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli dziecko dobrze się bawi, to znaczy, że gra czy zabawa jest dla niego właściwa. Porozmawiajmy o EMOCJACH. Dzieciństwo to nie tylko śmiech i zawsze radosne chwile. Czasami z różnych powodów moze pojawić się smutek, złość, strach. ------------------------------------------------------------------------- Te powody dla nas dorosłych mogą wydawać się czasami błahe lub po prostu nieistotne. Natomiast dziecko może faktycznie mocno przeżywać to co się wydarzyło i dodatkowo nie posiada jeszcze takich umiejętności, by nazwać to co się z nim dzieje, to my dorośli powinniśmy zauważyć i rozpoznać tę zmianę. ------------------------------------------------------------------------- By wspierać prawidłowy rozwój emocjonalny dzieci bardzo ważne jest okazywanie dziecku empatii. Dlatego tak istotne jest, by pomagać dzieciom rozpoznawać i nazywać ich emocje. I nie pomogą tu słowa "nie płacz" lub "nie przesadzaj". -------------------------------------------------------------------------- Od tego, czy dziecko będzie umiało sobie w przyszłości radzić z całą gamą emocji, zależeć będzie od naszego wychowania, czy daliśmy dziecku poczucie bezpieczeństwa, wspieraliśmy jego poczucie własnej wartości, okazywaliśmy mu empatię i czy nawiązaliśmy z nim bliską, opartą na zrozumieniu i zaufaniu relację. . . . . . . . . . . . . . . #zabawyzdzieckiem #czaszdzieckiem #naukaprzezzabawe #zabawazdzieckiem #wspolnyczas #cytaty #cytat #rozwojdziecka #edukacjadomowa #mamatuiteraz #instamatka #kochamnajmocniej #mamawdomu #kreatywnamama #domoweprzedszkole #zlosc #przedszkolak #dziecinstwo #jestemmama #kochamnadzycie #polskamama #mojeszczescie #jestembojesteś #wychowanie #bawimysie #prawda #dziewczynka #inteligencjaemocjonalna #emocje #naszczas Zabawy z dziećmi w domu Zabawy z dziećmi w domu i nie tylko: sprzyjają rozwojowi funkcji psychomotorycznych dziecka, doskonalą jego sprawności fizyczne, ćwiczą ruchy rąk, podnoszą na wyższy poziom procesy analizy i syntezy, rozwijają umiejętność obserwacji, stwarzają okazję do przyswojenia nowych słów, określeń i pojęć, doskonalą mowę, rozwijają myślenie i wszystkie operacje umysłowe. Dzięki zabawie rozwija się, tak niezbędna w intencjonalnym uczeniu się, zdolność do podporządkowania własnej aktywności i impulsywnych dążeń wymaganiom społecznym. Zabawy z dziećmi nudzą rodziców Szczególnie ważne jest to, że w zabawie - o wiele wcześniej niż w rzeczywistych sytuacjach - kształtuje się umiejętność kierowania własnym zachowaniem. Zabawka to przedmiot do zabawy, który daje możliwość zdobywania wiedzy i doświadczenia, kształtuje umiejętności i sprawności, pobudza aktywność poznawczą, twórczą, ruchową, wspomagając społeczny i emocjonalny rozwój dziecka. Prawidłowo dobrana zabawka pozwala dziecku rozwijać te zdolności, które na danym etapie jego rozwoju są najważniejsze - począwszy od odkrywania własnego ciała, postrzegania tego, co je otacza, rozróżniania głosów innych niż głos mamy, a skończywszy na naśladowaniu czynności dorosłych i pierwszych zabawach ćwiczących umysł. W przypadku najmłodszych dzieci dobra zabawka powinna wspomagać rozwój ruchowy, a więc motorykę, manipulację i korzystnie wpływać na emocje. Docenić trzeba tak zwane "przytulanki". Uczą one dziecko wyrażać emocje i uczucia, zarówno pozytywne, jak i negatywne, są cenną pomocą w odkrywaniu świata, dają poczucie bezpieczeństwa. Polecam zabawę z dziećmi w domu! W co się bawić z dziećmi? Na początek weź pod uwagę kilka prawidłowości: Najmłodsze dzieci lubią rysować kredkami i układać puzzle, bawić się zabawkami przypominającymi przedmioty codziennego użytku. Wraz z wiekiem dzieci nadal lubią układanki i zabawy muzyczne. Ponieważ mają dużo większe możliwości, zabawy te są bardziej złożone. Wraz z rozwojem wyobraźni dziecko będzie coraz chętniej fantazjowało oraz bawiło się w przebieranki. Jeżeli chcemy się dowiedzieć, w co lubi się bawić nasze dziecko, najlepiej jest je o to zapytać. Na ogół zostaniemy zaproszeni do zabawy, jeśli się nią zainteresujemy. Zawsze pytajmy, czy możemy przyłączyć się do zabawy. Nasza wspólna zabawa z dzieckiem jest potrzebna zarówno jemu, jak i nam. Dziecku - ponieważ wspomaga jego rozwój, nam - ponieważ dostarcza wielu informacji na jego temat. Współczesna psychologia wskazuje wiele różnorodnych funkcji zabaw dziecięcych, podkreśla też ich ogromne znaczenie dla rozwoju wszystkich sfer osobowości dziecka. Jest to działalność zaspokajająca istotne potrzeby dziecka, przede wszystkim potrzebę aktywnego poznawania i przekształcania rzeczywistości. Dzięki zabawie dziecko lepiej orientuje się w świecie przyrody i życiu społecznym, uczy się rozumieć rzeczywistość i odróżniać świat realny od fikcji. Kreatywne zabawy z dziećmi Im bardziej my, rodzice, jesteśmy zaangażowani w kreatywną zabawę z dziećmi, tym bardziej kształtuje ona rozwój dziecka. Nasze aktywne uczestnictwo, a także zachęcanie dziecka do działania, nie tylko wydłużają czas zabawy, ale również podnoszą jej poziom. Zabawa wzmacnia więź pomiędzy rodzicami a dziećmi. Bawiąc się razem, stwarzamy poczucie bezpieczeństwa, dostarczamy coraz to nowych bodźców, uczymy, jak się bawić. Poniżej znajdziesz pomysły na zabawy z dziećmi DZIECI DO 2 LAT Zabawy dużą piłką (turlanie, rzucanie, nauka łapania) Zabawa przed lustrem Pacynki, przytulanki Budowanie z klocków Proste układanki Zabawy manipulacyjne DZIECKO 2-4 LATA Piłka, kręgle, różnorodne pudełka i pojemniki Zabawa lalkami i samochodzikami Pociąg, telefon Wkładanie mniejszych elementów w większe Dopasowywanie kształtów Rysowanie i malowanie Gry typu memory Piaskownica, robienie i burzenie babek DZIECI POWYŻEJ 4 LAT Budowanie z klocków Układanie puzzli Kolorowanki Zabawy farbami Zabawy wodą Domino Gry słowne Proste gry planszowe DZIECKO STARSZE Zabawy ruchowe Jazda na rowerku Zabawy piłką Zabawy w dom, sklep, szkołę Gry logiczne, matematyczne Nauka i zabawa w literki Bardziej skomplikowane gry planszowe Pomysły na zabawy z dziećmi a oglądanie telewizji Trudno jest sprawić, aby dziecko w ogóle nie oglądało telewizji. Często zabawy z dziećmi odchodzą na dalszy plan. Najważniejsze jest więc, aby czas spędzony przed telewizorem był jak najbardziej produktywny. Może oczy naszego dziecka nie staną się kwadratowe, jeśli będzie oglądało zbyt dużo telewizji, jednakże straci ono okazję do robienia czegoś innego, na przykład zabawy na powietrzu czy rozmowy. W co się bawić z dziećmi w domu? Nie potrzebujesz nawet prądu ani smartfona! Zawsze starajmy się wytłumaczyć dziecku, że postacie z kreskówek to nie prawdziwi ludzie i robią rzeczy, których ludzie nie mogą robić. Unikajmy programów, w których pokazywana jest przemoc. Starajmy się, aby nasze dziecko nie oglądało audycji, w których używa się wulgarnego języka. Uważnie szukajmy odpowiedniego programu dla naszego dziecka. Nie zawsze polegajmy na opinii innych dzieci lub reklamie. Zgromadźmy zbiór ulubionych filmów naszego dziecka, w ten sposób będziemy mieć wpływ na to, co ogląda. W dzisiejszych czasach ciężko jest uniknąć oglądania telewizji przez dziecko. Staraj się jednak, aby czas spędzony przez dziecko przed ekranem był ograniczony do minimum Decydujmy, czy dziecko może oglądać dany program. Włączmy telewizor tuż przed projekcją i wyłączmy po zakończeniu programu. Oglądajmy telewizję wraz z dzieckiem, aby móc potem rozmawiać o obejrzanych programach. Nigdy nie zostawiajmy włączonego telewizora, jeśli nie oglądamy konkretnego programu. Co lubi Twoje dziecko? Znasz ciekawe przepisy? Napisz do nas , opublikujemy je w naszym serwisie. Możesz również przesłać mailem z dopiskiem "przepis" na adres @

w co się bawią małe dzieci