Złoty polonez za medal na Igrzyskach Olimpijskich okazał się gratem z dziurawym bakiem i zapowietrzonymi hamulcami. W bijącym się o awans do I ligi Opolu tak płacili, że aż piłkarze siedzieli przy świeczkach. Gdy miał siedemnaście lat, prezes Odry Wodzisław rozkazał piłkarzom oddać Jastrzębiu mecz, bo jak nie to wszyscy zjadą za mało paliwa, brak pomysłów - napisany w Mechanika: witam od jakiegos czasu mam problem ze swoim maluszkiem ze dostaje za mało paliwa. najpierw wymieniłem Fiata na raty! Dz. 6 To był najlepszy wybór. Posłuchajcie jak nim je ździ. 4 11.Piosenka pt. „Fiat grat”. 1. Miał raz tata grata fiata, Komorowska, Małgorzata, 1939-Komorowska, Małgorzata Komorowska, Małgorzata, musicologue Małgorzata Komorowska VIAF ID: 101796141 ( Personal ) W przypadku braku twojej zgody na akceptację cookies niestety prosimy o opuszczenie serwisu chomikuj.pl. Miał raz tata grata fiata-podkład.mp3. Tata jest Chords for Miał raz tata grata fiata.: F, C, C7, Dm. Play along with guitar, ukulele, or piano with interactive chords and diagrams. Includes transpose, capo hints, changing speed and much more. . Rajd pt. „Tata ma grata” brzmi równie intrygująco jak to, że był to rajd samochodowy dla dzieci. W ramach wyjaśnienia: po pierwsze, samochody uczestniczące w rajdzie wcale nie były żadnymi gratami, a youngtimerami i oldtimerami, które nierzadko są warte więcej, niż auta jeżdżące po dzisiejszych drogach. A po drugie, podczas rajdu samochodów za kierownicą nie siedziały dzieci, a ich rodzice, więc w jego trakcie nie było mowy o niczym niepokojącym, a raczej ekscytującym. Jak pokazała akcja „Tata ma grata – rajd dla dzieciaka” wydarzenia tego typu zyskują coraz większą popularność, czego dowodem była choćby liczba uczestników. 57 klasyków motoryzacji, które z wiekiem jeszcze bardziej wzbudzają zachwyt ich właścicieli, ale również przechodniów. Górną rocznikową granicą uczestniczących w niedzielnym rajdzie samochodów był rok 1997, ale żeby wziąć w nim udział trzeba było spełnić jeszcze jeden warunek. A mianowicie skład załogi oprócz dorosłych musiał się składać również z dziecka w wieku od 3 do 16 lat. Turystyczny rajd pojazdów zabytkowych wystartował 22 września o godz. 10:00 w Piastowie, skąd wyruszył w 30-kilometrową drogę przez niemal cała naszą gminę. Maluchy, Fiaty, Mercedesy, BMW, Garbusy, Żuk, Star i wiele, wiele innych pojazdów pięknie się prezentowało na drogach Reguł, Opaczy-Kolonii, Opaczy Małej, Michałowic, Pęcic, Komorowa, Granicy i Nowej Wsi. Na całej trasie przejazdu rozlokowano punkty kontrolne, na których trzeba było wykonać określone zadania, jak np. w punkcie prowadzonym przez posterunek Policji w Regułach, gdzie uczestnicy wykonywali na pieszo slalom w alkogoglach. Oczywiście na całej trasie przejazdu nie brakowało osób, które by nie obejrzały się za tymi wspaniałymi pojazdami. Jednak kulminacyjnym punktem rajdu była meta na placu przed remizą strażacką w Nowej Wsi, gdzie wszystkie klasyki prezentowały się w wyjątkowo okazale. Równie wyjątkowo prezentowały się ich załogi, które tego dnia ubrane były w stroje pochodzące z czasów, w których wyprodukowane zostały te motoryzacyjne perełki. To zresztą skłoniło organizatorów imprezy do przeprowadzenia konkursu elegancji, który wygrała załoga motocykla Hondy. Niedzielny rajd „Tata ma grata” był niewątpliwie wyjątkową atrakcją, która przejechała przez naszą gminę. Był także wielką frajdą zarówno dla jego uczestników, jak i mieszkańców, którzy w niedzielne popołudnie zawitali do Nowej Wsi na motoryzacyjny piknik. Henry Cejudo za pośrednictwem mediów w ciepłych słowach wypowiedział się na temat Khabiba Nurmagomedova oraz Daniela Cormiera. „Triple C” stwierdził również, iż „zapasy to życie”. Henry Cejudo swój ostatni pojedynek stoczył na gali UFC 249, gdzie pokonał Dominicka Cruza. „The Messenger” po tym pojedynku ogłosił zakończenie swojej kariery. Po niespodziewanym ogłoszeniu zakończenia kariery przez Khabiba Nurmagomedova, Cejudo postanowił w ciepłych słowach wypowiedzieć się na temat Dagestańczyka. Gale MMA oraz inne rozgrywki sportowe możesz obstawiać na stronie – legalnego polskiego bukmachera. Congrats on your amazing career @khabib_nurmagomedov you will truly be missed. I know your dad is proud of the amazing son he has raised. This year has been a year of the greatest combat Sports athletes of all time retiring in front of the world. #wrestlingislife 🏆🏆🏆 — Henry Cejudo (@HenryCejudo) October 25, 2020 „Gratuluję wspaniałej kariery będzie Ciebie naprawdę brakowało. Wiem, że twój tata jest dumny z niesamowitego syna, którego wychował. W tym roku dwóch najlepszych zawodników postanowiło odejść na emeryturę przed całym światem. Wrestling to życie.” Jak wszyscy doskonale wiemy Daniel Cormier również postanowił odejść na emeryturę. „DC” swój ostatni pojedynek w karierze stoczył na gali UFC 252, gdzie po raz trzeci zmierzył się ze Stipe Miociciem. Zobacz także: Sean Shelby: Khabib Nurmagomedov jest najlepszym zawodnikiem w historii źródło: Problemy podczas moich wypraw po graty to już tradycja. Ostatnio pojechałem po kolejnego, 38-letniego Fiata Argentę i jak zwykle wszystko co mogło pójść źle – poszło źle. Ale za to przetestowałem Dacię Duster w nietypowych warunkach. Od dawna odgrażałem się, że wreszcie kupię sobie prawdziwego włoskiego klasyka, a nie podróbę z FSO. Szczęśliwy zbieg okoliczności sprawił, że na OLX akurat wisiał jeden z moich wymarzonych modeli Fiata, a ja dostałem do testów Dacię Duster LPG. Czyli tzw. przyjemne z pożytecznym. Fiat Argenta, bo to on jest sprawcą całego zamieszania, czekał w ogłoszeniach już od jakiegoś czasu. Linkowałem go nawet w jednym przeglądzie. To było kilka tygodni temu, ale pojechałem po auto dopiero w zeszły weekend. Na szczęście dla mnie ten model nie jest w Polsce zbyt chętnie kupowany, więc zdążyłem się upewnić, że mam odpowiednią kwotę na zakup i naprawy po nim. Poza tym nie ukrywam, że obserwowałem i czekałem aż cena trochę spadnie. Ot, zaleta mało popularnych wozów, które nie kosztują 500 zł, więc nie połasi się na nie żaden handlarz. Można kupować na spokojnie. Fiat Argenta – co to za dziwadło? Na początek nakreślę cóż to za auto było jednym z moich marzeń. Fiat Argenta to produkowany od 1981 r. do 1985 r. mocno zmodernizowany Fiat 132. Egzemplarz, który mi się trafił, pochodzi z 1982 r., czyli sprzed liftu w 1983 r. Ów lift moim zdaniem znacznie pogorszył estetykę wozu, nadmiernie upodobniając go do bezpłciowych wozów pokroju Regaty. Argenta nie cieszy się zbyt wielką popularnością. To najświeższa wersja Fiata 132, z czasów zafascynowania plastikiem i prymitywną elektroniką. Dlatego ma wszystko czego nienawidzi przeciętny fan klasyków: plastikowe zderzaki i listwy (bo wiecie, jeżdżę plastikiem gardzę klasykiem, czy jak to szło) oraz całkiem sporo elektryki. W efekcie nie można zaszpanować przed laikami, że się ma prawdziwy lśniący chromem zabytek, a do tego przy naprawie poza młotkiem potrzebny jest jeszcze miernik i odrobina czarnej magii. Doliczmy do tego typową dla Fiatów wszędobylską korozję i już wiadomo czemu Argenty dawno wyginęły, a w Polsce służyły głównie jako dawcy silników DOHC do Polonezów. Wielka szkoda, to bardzo komfortowe i ładne auto. Poza tym Argenta była swego czasu topowym modelem marki z Turynu i ostatnią tylnonapędową limuzyną tego producenta. Przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę. Samochód stał na Dolnym Śląsku, a to z Warszawy ładnych parę godzin jazdy. W kupie zawsze raźniej, więc zacząłem współczuć sprzedawcy już na etapie zbierania drużyny na wyjazd. Chętnych na wyprawę po grata było więcej niż miejsc w Dusterze. Negocjować samemu przeciw pięciu narzekaczom – to musiało być straszne. Ale nie uprzedzajmy faktów. Na miejsce jechaliśmy w dobrych nastrojach, auto na zdjęciach i w opowieściach właściciela miało być w stanie co najmniej bardzo dobrym. Po dotarciu na Dolny Śląsk szybko poznaliśmy powód sprzedaży. Na podjeździe stała przygotowana do ścigania się Toyota Celica VI generacji, jak się okazało świeży zakup. Tymczasem Argenta zajmowała miejsce w garażu, a właściciel prawie nią nie jeździł. Ogólnie sama postać pana sprzedającego Fiata okazała się jedną z tych najbardziej pozytywnych w kupowaniu i sprzedawaniu samochodów. Chętnie wszystko pokazywał, załatwił wjazd na podnośnik, a nawet sam zaczął walić śrubokrętem w podproże, które było podejrzane o korozję. Niestety dla niego mieliśmy rację, odkrył w ten sposób rdzę pod zabezpieczeniem. Dacia Duster nie wygląda jak wymarzone auto w trasę, ale podczas tej wyprawy okazała się nad wyraz użyteczna. Samochód nie był źle zachowany, ale jego stan znacząco różnił się od opisu przez telefon. Zapłon i układ wtryskowy miały działać bez zarzutu, tymczasem silnikowi zdarzało się zgubić iskrę (do tego jeszcze wrócimy). Korozja miała być obecna tylko w postaci jednej kropki na drzwiach, okazało się że jest jeszcze na lewym podprożu i wnęce bagażnika. Do tego należy doliczyć szereg koniecznych czynności serwisowych, w tym wymiany uszczelniaczy silnika. Naprawy wymaga też zniszczona podsufitka, zewnętrzne listwy ozdobne są wypaczone i zostały bardzo niewprawnie odświeżone, a lakier woła o korektę ze względu na liczne rysy, wgniotki i ślady poprawek lakierniczych. Z drugiej strony niewątpliwe zalety to brak przeszłości wypadkowej, zero śladów napraw blacharskich i niskie ogólne zużycie auta – ma zaledwie 106 tys. km przebiegu. Ostre negocjacje i miłe złego początki. Na dobitkę Maciek (stali czytelnicy mogą go kojarzyć, to ten od Piedry i spawania polskiego Polskiego Fiata) wyciągnął miernik grubości lakieru. W zasadzie nie chciał nim już mierzyć auta, żeby nie dobijać właściciela. Ale jak już wspomniałem, pan sprzedający Argentę chciał być maksymalnie uczciwy i nakłaniał do sprawdzenia auta. Sam tego nigdy nie robił, więc przeżył zdziwienie kiedy urządzenie ujawniło szpachlę w okolicy dołu słupków C oraz miejsca odrobinę zbyt mocno spolerowane lub ponownie malowane. Podsumowując, zastaliśmy Argentę w niezłym stanie, ale gorszym od opisywanego przez telefon i nie do końca licującym z ceną. 20 tys. odpowiadało raczej wartości takiego samochodu do jedynie kosmetycznych poprawek, a nie napraw blacharskich i dużego serwisu. Właściciel ewidentnie naprawdę chciał sprzedać samochód, więc nie będę ukrywał, że negocjacje były ostre. Takie na granicy ryzyka. Gdybyśmy jeszcze trochę bardziej narzekali, to pewnie kazałby nam w tempie ekspresowym wracać skąd przyjechaliśmy. W całej ekipie obudził się handlarz Grubas, a ja sam muszę się przyznać do rzucenia „Panie, kto panu kupi w Polsce taką Argentę. Bierz pan pieniądze i pisz umowę, bo się rozmyślę”. Niczego nie żałuję. Udało się znacznie zbić cenę. Po dopełnieniu formalności wyruszyliśmy do Wrocławia na pizzę. W końcu kupiłem włoską furę. Co prawda już na stacji pojawił się pierwszy problem, w postaci popsutego, zdrutowanego włącznika rozrusznika, ale niespecjalnie nas to poruszyło. Za kierownicą Argenty w drodze z Wrocławia do Warszawy cieszyłem się jak dziecko. W sumie zawsze marzyłem o tym aucie. Niestety, moja radość nie potrwała zbyt długo. Nie może być za łatwo. Argenta nagle rzuciła palenie na trasie, akurat kiedy zaczęło się ściemniać, więc jedynie bezwładnie dotoczyliśmy się na pas awaryjny. Nie udało się jej oczywiście z powrotem odpalić. Kol. Tomek z naszej redakcji pojechał Dusterem po linkę holowniczą, a nam pozostało włączyć światła awaryjne, rozstawić trójkąt i czekać za barierą energochłonną. Wtedy z nudów nadaliśmy Argencie ksywę. Mianowicie ktoś dla animuszu puścił z telefonu utwór Felicita, a światła awaryjne Fiata idealnie wpasowały się w rytm piosenki. W zasadzie nikt nie był nawet zdenerwowany, graty się psują. Byle szybko opuścić drogę szybkiego ruchu i będzie można pomyśleć co dalej. W oczekiwaniu na pomoc przy dźwiękach Ala Bano i Rominy Power. Zanim Tomek wrócił z linką rozkręciliśmy na poboczu (oczywiście za barierą energochłonną) małą włoską fiestę przy dźwiękach italodisco. Zabawa zabawą, ale skoro już się dało, to trzeba było się zwijać. Tutaj trzeba pochwalić Dacię. Dostęp do tylnego haka holowniczego jest bajecznie prosty, starczy podważyć zaślepkę w zderzaku. Samo mocowanie też jest solidne, wspawane na stałe, a nie wkręcane jak to często bywa. Dzięki temu wystarczyło szybko zapiąć linę i można było ruszać bez kombinowania. Dla dodatkowego bezpieczeństwa do zjazdu z trasy szybkiego ruchu odeskortowała nas sympatyczna ekipa służby drogowej. Duża zaleta Dustera. Łatwo dostępny i mocny hak holowniczy. Dookoła plastik, który po zdjęciu zaślepki wyglądał jak ponadłamywany, ale chyba ma tak wyglądać. Naprawa stacyjki nożyczkami dla dzieci. Po zjechaniu na spokojny parking przy trasie Maciek, jak to zazwyczaj on, nie mógłby wytrzymać gdyby choć nie spróbował naprawić zepsutego auta. Nawet jeśli nasze narzędzia ograniczały się do nożyczek do papieru, i to takich małych, dla dzieci. Jak się okazało w rękach Maćka stały się śrubokrętem płaskim, gwiazdkowym, a także symulatorem świecy zapłonowej. Potem pożyczyliśmy normalne narzędzia od życzliwego kierowcy, ale niewiele zmieniło to w diagnozie. Maciek naprawił jedynie włączanie rozrusznika. Paliwo docierało do silnika, ale nie znaleźliśmy iskry. Wobec tego stanęliśmy przed dylematem. Mogłem dzwonić do Niemiec do centrali ADAC, którego jestem członkiem i czekać na lawetę z ubezpieczenia. Ale znając z praktyki szybkość działania assistance wykupionego w innym kraju, trzeba by było czekać co najmniej dwie godziny. Wybraliśmy więc opcję śmieszniejszą. Holowanie Argenty Dusterem po drogach wojewódzkich. 300 kilometrów lądowej żeglugi. Wbrew pozorom nie był to aż tak bardzo głupi pomysł. Akumulator Fiata był nowy, a układ kierowniczy i hamulce nawet pozbawione wspomagania działały dość dobrze. Musieliśmy tylko przećwiczyć odpowiednią synchronizację przy zwalnianiu i hamowaniu by nie szarpać liną. Na szczęście drogi wojewódzkie w sobotnią noc były niemal zupełnie puste, więc prawie obyło się bez stresujących sytuacji. Po prostu stworzyliśmy pociąg drogowy, który wlekł się 60 km/h (czasami odrobinę szybciej, żeby nie hamować przy zjazdach z górki) aż do rana. Przekomiczna była tylko różnica między częściami ekipy wyprawowej w Dusterze i w Argencie. Ci w nowiutkiej Dacii kontynuowali fiestę z pobocza, tylko kierowca musiał pilnować łagodnego hamowania i przyspieszania, ale pomagała mu w tym nawigacja pokazująca zbliżające się zakręty i skrzyżowania. Dacia w roli holownika paliła zaskakująco mało. Więcej o tym w pełnym teście. Przed ruszeniem w dalszą drogę oczywiście założyliśmy z powrotem czerwoną chorągiewkę. Tymczasem sekcja siedząca w Argencie umierała z zimna i żeby zabić czas rozmawiała o sensie życia, bo Fiat nie miał radia. Do tego oczywiście siedzący w klasyku mogli zapomnieć o ładowaniu telefonów – nikt nie wziął zwykłej ładowarki. Zresztą i tak trzeba było oszczędzać akumulator na światła. Kierowca włoskiego grata dodatkowo nigdy nie wiedział co za chwilę go czeka, więc musiał non stop wpatrywać się w światła Dacii i obserwować napięcie liny, by odpowiednio sprawnie zareagować. Sam wytrzymałem na tej pozycji tylko połowę drogi, potem odpadła mi prawa noga trzymana niemal bez przerwy nad hamulcem. Nie policzę ile razy przeklinałem kiedy zahamowałem minimalnie za wcześnie albo za późno i lekko kuliłem się czekając na szarpnięcie. Dopiero po jakiejś godzinie jazdy opracowałem idealnie płynny sposób hamowania podczas jazdy na holu. „Było wspaniale, nie róbmy tego więcej.” Zasadniczo taka sielanka trwałaby aż do Warszawy gdyby nie legendarne polskie roboty drogowe. Trafiliśmy na potężny uskok i zdjęta nawierzchnię na całej szerokości drogi. Oczywiście znaków praktycznie nie było, a nawigacja nie wiedziała, że tam są roboty drogowe. Nie zsynchronizowaliśmy się z nagłym hamowaniem, szarpnęło na uskoku i lina holownicza puściła. Jak się okazało – puścił jeden z dwóch filigranowych uchwytów holowniczych Argenty, ale nie straciliśmy liny. Dacia Duster również udowodniła, że jej hak jest solidny. Dało się kontynuować jazdę łapiąc Fiata za drugi uchwyt. Tym razem jechaliśmy jeszcze wolniej, wiedząc, że nie możemy już popełnić błędu. Jakimś cudem się udało. Po całonocnej mordędze, dojeżdżając do Warszawy rano w niedzielę z zepsutym autem powinniśmy być poirytowani. Nic z tych rzeczy, byliśmy zmęczeni, ale bawiliśmy się doskonale. Jak to dobrze podsumował Tomek: „Było wspaniale, ale nie róbmy tego więcej”. Potem oczywiście dodał, że i tak się pisze na kolejną taką wyprawę. Odstawiliśmy Fiata do RetroSzopy na naprawę i wreszcie mogliśmy pójść spać. Z uśmiechami na ustach. Wezwanie lawety nie dostarczyłoby tylu głupich wspomnień. O tym jak przywróciliśmy Argentę do życia i co będzie z nią dalej napiszę w kolejnym wpisie, bo to oddzielna, długa historia. Póki co powiem tylko, że cieszyłem się z zakupu nawet kiedy przestała działać. Natomiast Dacię Duster LPG też wkrótce znowu zobaczycie – w pełnym teście. zapytał(a) o 23:31 Mój tata nie żyje. Boje się, co będzie dalej. Wszystko zaczęło się 11 sierpnia, tego roku. Z samego rana mama oznajmiła mi, że tata nie żyje. Powodem był alkohol. Trzymałam się, dawałam radę, ale tylko przez 1 dzień. Potem było tylko coraz gorzej. Następnego dnia płakałam bardziej, a w dniu pogrzebu.. załamałam się. Różaniec. Godzina . Wchodzimy do drewnianej kaplicy, rodzina, przyjaciele i inni.. Połowy ludzi nie znałam. Wchodzę do środka i.. wybucham nieopanowanym płaczem. Tata.. ten tata, z którym wychowywałam się przez 11 lat. Ten, z którym chodziłam do Wesołego Miasteczka, ten, który był w moim życiu najważniejszy. Leżał. Zimny, blady, z rękoma złożonymi do modlitwy. Po pół godzinie płaczu wychodzę, nie wytrzymuję i znów zanoszę się jeszcze głośniejszym płaczem. Co 2 sekundy pytałam się, "Czy tata mnie kochał ?". Mama nie wytrzymuje i rzuca " Tata Cię kochał, napisał list ". Też płacze. Podchodzi ciocia. Przytula mnie, płacze cały czas, próbuje się uśmiechnąć. Kiedy znów pytam się, " Czy tata mnie kochał ? " Ciocia, która mieszkała z nim cały rok, kiedy mama próbowała załatwić rozwód. Po chwili ciocia odchodzi. Mama opowiada o liście. Streszczenie : " Tata mówi, że nie dawał już rady. Sam nad sobą nie przejęła nad nim kontrolę. Na marne szukał pomocy. Powiedział, że nie chce już tak żyć. Jego ostatnie słowa utkwiły mi w pamięci.. " Kocham Cię,Wiki, i przepraszam ". " A teraz to, co się dowiedziałam niedawno. Tata już od miesiąca mówił, że chce ze sobą skończyć, ale nikt nie reagował , myśleli, że jest pijany. Chciał zacząć pracę, chciał zacząć normalnie żyć, ale nie potrafił. W niedzielę umył się, ubrał się odświętnie, napisał do mnie list i.. powiesił się na strychu. Największa trauma była na cmentarzu. Kiedy tatę zakopywali, babcia zaczęła płakać i krzyczeć " Dziecko kochane, wstań ! Wstań z grobu, synku ! " Nawet znienawidzone ciocie, obrażone siostrzenice i dziadek.. Wszyscy płakali na głos. Dziadek.. Z pozoru bez uczuć. Płakał jak małe dziecko. Ciocia.. której los wydawał się obojętny.. Też krzyczała. Krzyczała i płakała. " Kochany bracie.. " Więcej nie mówiła. Płakała jak małe dziecko. Nie mogłam na to patrzeć. Spuszczali trumnę , zakopywali. Tysiące szlochów. Ból. Ból rozrywający mnie od środka. Nie mogę się z tym pogodzić. Cały czas myślę o tym liście. Dlaczego nie zadzwonił do mnie , do mamy ?! Dlaczego nie poprosił o pomoc ?! Nie wiem.. i nigdy się nie dowiem. Miałam myśli samobójcze. Ale wiem, że muszę żyć.. żeby tata był ze mnie dumny. Żeby mama miała we mnie wsparcie. Nie wyobrażam sobie życia bez niego.. Ani jutro, ani za 30 lat. Boję się. Odpowiedzi Na samym początku muszę przyznać, że to, co napisałaś wycisnęło ze mnie łzy.. Popłakałam się jak małe dziecko, ale oczywiście nie uważam, żeby płacz był powodem do wstydu. Oczami wyobraźni widziałam tam swojego tatę, swoją rodzinę, krewnych, tych dalszych i bliższych. Masz tylko 11 lat?Nie będę pisać jak przykra i bolesna musi być dla Ciebie ta sytuacja, ponieważ jestem przekonana, że o tym wiesz sama najlepiej. Nie napiszę również, co teraz powinnaś zrobić, ponieważ nie mam zielonego pojęcia i nie sądzę, aby znalazł się jakiś złoty środek na ten bół, rozpacz, że powinnaś to wszystko przeczekać. Różnie ludzie znoszą ten najgorszy okres, czyli tuz po śmierci bliskiej osoby. Jedni zupełnie pogrążają się w żałobie i żyją w pewnym zawieszeniu przez jakiś czas. Inni próbują sobie na siłę zapełnić czas, aby nie myśleć o tym, co się stało. Uważam, że każda postawa jest w porządku, o ile jest naturalnym, intuicyjnym zachowaniem i nie trwa za długo. Wiem, że to trudne, ale Ty musisz dalej żyć. Wszystko jedno, czy to będzie za miesiąc, czy za rok, musisz się podnieść, zwłaszcza, że Twój tata z pewnością, by tego zdaniem trauma pozostanie do końca Twojego życia, zapewne zawsze będziesz miała w sobie to przeświadczenie, ale oczywiście nie musi tak za jakiś czas będzie o wiele łatwiej. Ale co teraz? Wiem, że to 'teraz' jest co będziesz robić - czy leżeć całymi dniami i rozpamiętywać, czy usiłować nie myśleć, ten stan minie, musisz go przetrwać tak, jak będzie Ci najłatwiej. Jestem przekonana, że znajdziesz ogromne wsparcie u najbliższych, powinniście się teraz trzymać razem i być dla siebie tego, że jestem dla Ciebie zupełnie obcą osobą, chciałabym, żebyś wiedziała, że z mojej strony masz ogromne współczucie. Nigdy nie znalazłam się w podobnej sytuacji, mogę sobie jedynie wyobrazić, jak trudno Ci jest, dlatego życzę Ci, abyś jak najlepiej to zniosła, abyś otrzymała wsparcie ze strony rodziny, najlbliższych, aby łatwo Ci było się pozbierać i abyś w przyszłości nie rozdrapywała dodać, że zdecydowanie modlitwa, ta rozmowa z Bogiem, czy z tatą powinna Cię wzmocnić i myślę, że bardzo Ci pomoże. Ona jest bardzo ważna, dodaje sił i się ;> blocked odpowiedział(a) o 23:36 Nie bój się. Jesteś jeszcze "młoda", i wnioskuję, że pierwszy raz zdarzyło Ci się stracić kogoś tak bliskiego, więc trudno Ci się odnaleźć i w ogóle pogodzić z tą sytuacją. Z wiekiem przyzwyczaisz się do tego, nauczysz się z tym żyć. Nie będzie to łatwe, ale pokaż, że jesteś silna. Ojciec Cię kochał, więc na pewno by chciał, żebyś była szczęśliwa. Zrób to dla niego, ale nie zapominaj o nim. Mój zmarł 3 lata temu 22. kwietnia. Miałam nie iść do szkoły, ale magiczne "coś" zmusiło mnie, żebym poszła. Gdybym została w domu, zdążyłabym wezwać karetkę. Dlaczego poszłam do szkoły? Dlaczego tak zdecydowałam? Proste i durne - tak miało cię, bo przeżywałam to samo. Nie wyobrażałam sobie życia bez taty, bo byłam jego kochaną córeczką. Jednak szybko przestałam płakać. Wiesz dlaczego? Bo jestem osobą wierzącą. Wierzę w to, że istnieje dusza. Jeśli istnieje dusza, mój i twój tata nie umarł. Oni dalej żyją tylko w innej postaci. Jestem przekonana, że czuwa nade mną i chyba nawet to czuję. To takie dziwne uczucie, bo niby go przy mnie nie ma, ale jednak "coś" ciągle podnosi mnie na duchu i nie pozwala mi płakać. I wierzę w to, że tym "czymś" jest mój wierzysz to nie ma się czego bać. Musisz żyć, ale pamiętaj - dla siebie. Tata na pewno jest i będzie z ciebie dumny. Z biegiem czasu będziesz czuła się coraz lepiej, chociaż wiem, że to wymaga czasu. Ale nie bój się - nigdy o nim nie zapomnisz. Ja o swoim tacie myślę codziennie od 3 lat. I to nie jest uciążliwe. Będzie lepiej tylko przestań się bać. Jeju, jak czytałam to, to płakałam. Ja też straciłam bardzo bliską mi osobę, nie mogłam się pozbierać nadal nie mogę, jest mi źle. A płakałam dlatego, że mój tata wyjechał za granice do pracy, juz prawie miesiąc go nie widziałam i jest mi cholernie źle z tym. Zawsze się śmiejemy, rozumiem się z nim calkowicie. a tutaj, pusta... calkowita. Ale słuchaj módl się, rozmawiaj z nim tak jakbyś siedziała naprzciwko neigo, bo to prawda po śmierci 6 miesiecy od pogrzebu twój tata jest przy tobie, naprawde i to nie żadne bajevzki tylko prawda. Pomoże ci rozmowa z nim i trzymam kciuki nie załamuj się tylko głowa do góry. :) też płakałam jak to czytałam:c Godylos5 odpowiedział(a) o 14:28 Nie smuć się ja mam na imię Kacper i obecnie mam 10 lat i mój tata zmarł w nocy 26 grudnia 2016 roku, tak dokładnie w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia. Było to w nocy, najpierw byliśmy na imieninach babci (na których był alkohol) później wróciliśmy do domu szczęśliwi i poszliśmy spać. Jeszcze nie zasnąłem i usłyszałem lekki huk myślałem, że to szczotka się przewróciła więc poszedłem spać dalej, kiedy nagle zabrzmiał kolejny huk który był o wiele mocniejszy. Ja i mama poszliśmy do kuchni i zobaczyliśmy... mojego tatę leżącego na podłodze! Mama szybko zawołała moją siostrę Kasię i Kasia zadzwoniła po pogotowie. Lekarze szybko przyjechali i zabrali tatę do szpitala. Ja i Kasia zostaliśmy w domu. Po kilku godzinach przyjechała zapłakana mama i ciocia. Ciocia powiedziała mi, że tata nie żyje. Ale teraz wiem, że w Niebie jest mu o wiele lepiej niż w szpitalu męcząc się z chorobą... Zuzanna* odpowiedział(a) o 13:54 To straszne sama się popłakałam. Ale dasz sobie radę. Lenaaaa_ odpowiedział(a) o 18:22 Pomodlę się za niego. I za ciebie. Inaczej pomóc nie mogę. Są rzeczy których nie rozumiemy, nie chcemy zrozumieć. Kochaj innych za siebie i za niego, kochaj siebie, świat. Za niego. Jeżeli mu się nie udało kochać życia to niech ci się uda. Kochaj za darem, cudem. Jesteś po coś. Jesteś dla innych. Bogu zmarł ojciec, zmarł przyjaciel, On sam zmarł zamordowany w męczarniach żeby odpokutować za grzechy każdego człowieka, aby człowiek mógł kiedyś żyć w nieskończoność w radości i szczęściu. Zkatowany z miłości do ciebie do Twojego taty, aby wam dać to życie wieczne. Nie robiłby tego na próżno. Nikt nie będzie ciebie winił że się zamkniesz w sobie, wycofasz, odizolujesz, przestaniesz żyć. Ale czy tego chcerz? Chcerz załamać się i skończyć w dole,smutku i czarnej rozpaczy, które doprowadziła Twojego tatę do "tego"? On NAPEWNO niechciałby żeby z Tobą wyszło tak samo. Popełniał wiele błędów, jak każdy, że zabrał się wam. Ale nie zrobił tak bo mu się podobało. Musiał strasznie cierpieć przez to co go doprowadziło do alkocholu, przez zniewolenie alkocholem. Ale możesz jeszcze coś zrobić. Możesz mu pomóc. Nie załamując się i żyjąc i kochając z mocą za siebie i za niego, 2 razy mocniej. I ofiaruj to za niego. Nie wiem czy powinnam wogóle to pisać bo nie wiem jak to jest co dokładnie czujesz. Mogę sobie tylko wyobraziç. Ale wiem jedno nie przestawaj żyć bo on tak by nie chciał, dla siebie, dla innych, dla niego. Jesteś i wiem jeszcze jedno, że bardzo kochał. Ja nie wiem jak to jest i nie mam prawa wogóle czegoś Ci mówić czy coś... ale wiem kto też stracił rodziców i myślę że mnie nie musisz ale on może coś Ci powiedzieć. Ten ktoś to Jan Paweł 2 Ja po prostu się rozpłakałam😭 przykro mi z powodu twojego taty ale życie jest ciężkie więc nie załamuj się tylko ić przez życie prosto Smutna historia czytając ją sama płakałam twój tata Cię napewno kocha a ty nie zrób nic głupiego życie jest piękne masz przed sobą jeszcze 70 lat niech twoje dzieci będą szczęśliwe i pamiętaj twój tata patrzy się na ciebie z góry i masz w nim wsparcie Wiem jak to jest, tak czy siak trzeba się z tym pogodzić. Nasze łzy nie przywrócą ich do życia, tak już jest że ludzie nie widzą problemów innych ludzi, dbają tylko o siebie, nawet jeśli stanowczo zaprzeczają prawda jest taka że gdy moja przyjaciółka się cieła debilki z mojej klasy mówiły żeby przestała bo to może się źle skończyć, tak naprawde miały ją daleko w dupie, a ich dobroć i troska były tylko na pokaz. Dziś ona leży dwa metry pod zięmią, z rozciętą żyłą, też miała tego dość... miała dość życia. Również dostałam od niej list. Wiem że ona nie chciałaby zebym się nią zadręczała. Pamiętaj że twój tata żyje dalej w twoim sercu, i nigdy cię nie opuści. Strasznie Ci współczuję i doskonale Cię rozumiem. moj tata tez nie zyje zmarl jak mialam 9 lat teraz mam 12 mozemy sie jakos skontaktowac ja sie nie pozbieralam po stracie taty do teraz nie moge a mam dopiero 12 lat juz mijaja 3 lata i nie da rady sie po tym pozbierac ja jeszcze nie widzialam swojego taty przez jakies 3 lata od pogrzebu jak weszlam na pogrzeb do kaplicy to prysnelam placzem nie da rady nie plakac na pogrzebie taty a MAMA mnie tylko uspokajala podeszlam do trumny i sie poplkakalam tak ze nie moglam sie uspokoic jak juz go chowalismy to mu wrzucilam roze do grobu do tej pory nie moge sie pozbierac :( mozemy sie jakos skontaktowac jestesmy w tej samej sytuacji :( lijek odpowiedział(a) o 09:48 cześć ! mnie też to bardzo wzruszyło. Mój tata też nie żyje. Też się powiesił ,ale on nie miał problemów . miałam w tedy 7 lat płakałam za nim 3 dni . teraz mam 11 lat ale to niczego nie zmienia gdy widze swoje koleżanki czasem im zazdroszcze że mają takie życie że nie brakuje im nikogo bliskiego. Jeszcze tego samego dnia widziałam się z nim wieczorem . A tu budzi moją mame telefon słysze jak z kimś rozmawia i mówi "że,co?" "nie wierze " przyznam że podsłuchiwałam tą rozmowe . Mama wchodzi do kuchni i widzi mnie jak stoje w wejściu a mam na sobie bluzke "córeczka tatusia" . Cała ta śmierć była dla mnie szokiem nigdy nie miałam dobrego kontaktu z dziadkami od strony taty. ale wszystko się zmieniło zaczeli mnie traktować w końcu jak swoją wnuczke. Niedawno odkryłam że tata miał założoną firme w internecie a babcia nie usuneli tej działalności i jest dalejh w internecioe i jeszcze nie mam nawet po nim renty ani nic same długi brakło mu żebym dostała ją 3 miesiące pracy .z jakimś czesem sie przezwyczaisz . nie chcem by moja mama miała teraz kogoś tato był dla mnie jedyny taki . Dellamo odpowiedział(a) o 08:26 Współczuje ci mi też tata umarł. Ale nie musisz się bać. Mam tą samą sytuacje...28 sierpnia 2015 mój najukochańszy tato na świecie rano zeszłam na śniadanie mama mi powiedziała ze tato nie żyje ( byli po rozwodzie )A do tego miesiąc po śmierci urodziła sie mu 2 córka. Mój tato tez zginął przez alkohol , tylko ze sie utopił ...Byłam jego oczkiem w głowie o tak samo nie wyobrażam sobie życia bez niego , nie wiem co będzie , nie wiem czy go wogule kiedyś zobaczę ... blocked odpowiedział(a) o 22:23 Nie przesadzaj, nie zabije cie, na pewno jest mu lepiejniż jak żył, ludzie umierają, wszyscy. smutne ale prawdziwe.[*] Miałem prawie indentyczną sprawe a więc zaczęło się tak nie zna mojego taty i nie chcę go poznać ponieważ nie byliśmy mali on pił i na dodatek nas jeszcze bił i moja mama poznała jednego faceta który miał na imię tata był dla mnie jak ojciec Pewnego dnia Darek kazał mojej małej zostać w domu i nie iść do pracy i ona tekst zrobiła nad ranem usłyszała chrapanie a wtedy on zrobił się siny i blady że moja siostra idzie na medycynę animowana go do przyjazdu karetki gdy Przyjechała karetka zajęli się nim i wtedy powiedzieli że jest już za późno ja jestem po prostu załamana aż do dziś nie mogę się z tym pogodzić że umarł był dla mnie ojciec drugiego takiego człowieka nigdy się nie znajdzie to_ja♡ odpowiedział(a) o 14:18 Wiem co czujesz ją straciłam dwie siostry w wypadku samochodowym ale codziennie się o nie modlę bo wiem że one zawsze będą przy mnie :) trzymaj się powodzenia ps tata na pewno cię kochal Współczuję mój tata zmarł dzisiaj...gdy przyszłam do domu zobaczyłam go jak leży bez ruchu i oddechu. wezwałam karetkę pogotowia i stwierdzili zgon Uważasz, że ktoś się myli? lub Odkąd tata kupił fiata. Cały czas go biedak łata. I choć wierci i maluje Spawa, stuka, lakieruje, Stan ten wcale się nie zmienia. Tata nie ma dość wiercenia, Wykręcania, przykręcania, Rozbierania i składania. Czy tu winny jest mój tata? Czy to wina tego grata? Że zupełnie bez wyjątku, Nie ma świątku, nie ma piątku, By go tata nie rozbierał I olejem nie nacierał. Czasem wspomnę młode lata, Nie, nie zmienił się mój tata. Zmienił sobie tylko grata: Miast syrenki - fiata łata. Długo się zastanawiałem Jednak gdy już spoważniałem, Wreszcie przyszło oświecenie Zrozumiałem to wiercenie! Gdy zostałem sam już tatą Mam ja w końcu radę na to. Chcąc być dla swych dzieci wzorem Nie siedź przed telewizorem Każdy chłopiec marzy przecie "Niech mój kakuś w ciałym świecie Wsiśtko umie źlepelować Śklęcić, źłozić, wyśmelglować." Gdy to wczoraj zrozumiałem, Rower sam zreperowałem.

miał raz tata grata fiata w nim dziurawy bak